 
|
 Viktor in galop op het kavelpadDit is het verhaal van Viktor met een V. Een cocker spaniel die vanuit een mooi rijtjeshuis uit een prachtig dorp in Flevoland door omstandigheden moest verkassen naar een boerderij. Maar aangezien deze heer van stand is, valt het leven in de wildernis hem niet mee. Op dit weblog doet hij zijn verongelijkt beklag. zaterdag 5 januari 2008 Ik heb een goed veurnemen. Ik ben bereid te stoppen met mijn blog. Elk zichzelf respecterend wezen schijnt een blog bij te moeten houden. Maar ik ben meer dan dat. Ik ben en blijf de heer van stand die zich niet al te makkelijk wil spiegelen aan de rest van het volk der Nederlanden. Zelfs die boerin houdt elke dag een belevenis bij. Ver-schrik-ke-lijk! Waareum zou je mensen blijven vermeuien met alles wat je meemaakt? Het is veul beter het lot te aanvaarden zoals het komt. En met een klein boerinnetje als vriendin en een kat die ik af en toe ook nog eens mag opjagen...Is mijn leven prima te dragen. Mijn veurnemen is bij deze dan ook in werking getreden. Dit was mijn laatste schrijverij. Ik wens u allen het goede toe en als u eens langs een boerderij rijdt en een ongeleid projectiel de weg over ziet steken omdat het projectiel eist dat hij voorrang krijgt ook al is het een echte weg voor auto's en niet voor honden...Dan weet u dat ik het ben! met een vriendelijke groet van uw trouwe viervoeter, Toedels! Uw Viktor met een V dinsdag 2 okteuber Pardon? Hoelang heeft u mij al niet geheurd, gezien, gespreuken? Schande. De toegang tot de computer was mij ontnomen door mijn eigen gedrag. En als je lang niet op den pedalen tikt, verleert men de kunst tot tikken van regelen over het leven op den hoeve. Afijn: ik vaar wel. Nu is er weer een klein kereltje bij gekeumen, maar ik moet zeggen, die blauw met witte muisjes die welig over de grond tieren heb ik mij uitermate best laten smaken. Het is nog steeds niet hetzelfde als de viersterrenmaaltijden die ik in een ver verleden als hond van een stel tweeverdieners kreeg veurgeschoteld, maar ach...het is te doen. Meer nieuws? Ja, ik heb vreude gesleuten met de kattenbeesten. Samen vangen we nu muizen. Een soort sushi voor huisdieren. En verder? Ik denk dat die ouwelui nooit meer weggaan hier, dus ik kan me beuter aanpassen dan den kont tegen de krib te blijven werpen. Ik heb nog maar 1 preubleem en dat is dat ik het heurlijk vind gedroogd kuilvoer tot mij te nemen, terwijl het vrouwtje mij dan absoluut niet meer in haar buurt wil laten. Het is dus of de knuffels ontberen die ik anders in geruime mate krijg, of die heurlijke, heurlijke hapjes laten staan...Die keus lieve lezers, fans, heb ik nog niet kunnen maken. Als ik zover ben, heurt u het uiteraard. Ik ga weer naar de stal, daar ben ik soms liever dan in den hoeve. Ben ik dan toch verwilderd? Afijn, een groet, toedels, Uw Viktor met een V zondag 17 juni Veur een geeuperereerde hond moet ik eerlijk zeggen dat het goed gaat met deze heer van stand. Ik heb wat heikele momenten gekend bij het verkennen van mijn harde brokkenbak, maar ik ben de boerin toch wel dankbaar dat ze mij even heeft laten deurbijten. U moet weten dat de euvergebleven kiezen en tanden het best gedijen op hard voedsel. En als een dierendocteur dat tegen boerin zegt, slaat ze helemaal deur en krijg ik behalve die brok niets meer veurgeschoteld. Ach, ze bedoelt het goed en ze weet niet dat ik een afspraak heb met die kleine boerin. Als ze 's morgens genoeg breud met vlokken heeft gehad, ligt er toevalligerwijs altijd nog wel een stukje breud met chocolade verstopt onder 1 of andere stoel of bank. Dat hebben we zo afgespreuken. En het werkt. Beter een goede vrind dan een verre buur. Want die zogenaamde mafkezen uit het twee onder 1 kapper durp zie ik neuit meer. Dat doet mij uiteraard verdriet, maar een heer praat niet over emeuties. Het blijft hierbij, ik ben weer verheugd dat mijn gezondheid op peil is. Toedels! Uw Viktor met een V zaterdag 8 juni Ik kan een beutje meuilijk preuten. Niet alleen zijn mijn kiezen schoongekrabbeld, de dierendocteur heeft er voor het gemak maar direct 6 uitgesleupt. Omdat ik al wat op leeftijd geraak, maar er nog uitzie als een jonge adonis, ik weet het, zijn mijn kiezen wat verweekt en slappig. Ja, en dan kan het zeu zijn dat je hele bakkes aan gort wordt gesjord en je je voelt als een oud menneke met half kunstgebit. Er kleeft 1 greut veurdeel aan dit hele gebeuren: De boerin draaft de hele dag met pilletjes en lieve weurdjes om mij heen. En omdat ik nu ruik naar een chemisch spoelmiddel, mag ik haar gezicht ook af en toe weer afwassen. Ach ja, je moet wat euver hebben voor de liefde van je gezin. Maar dit is wel de limiet. Nog een keer zeun behandeling en ik voel me geen echte hond meer. Kan ik aan een pakje appelsap van die kleine boerin gaan lebberen omdat ik geen tanden meer heb voor heurlijke stukken bot. Moet niet gekker weurden. Ik ga even mijn roes verder uitdutten, Toedels! Uw Viktor met een V donderdag 7 juni Heb ik al euns verteld over hoe ik wordt vervoerd richting de village? Neuh? Ga ik nu doen. Ik ben een spaniel zoals u weet. En ik heb echt een warm hart voor de dames. Ze noemden mij vroeger in die twee onder 1 kapper buurt ook niet veur niks: Don Goean. De harten van menig poedel, labrador en teckel ging sneller kloppen als ik mijn edele kuif tevoorschijn zwiepte op het grasveld. Die kuif maakt de dames week, ik ben ervan overtuigd. Afijn. Toen ik op de boerderie kwam weunen, moest er een andere riem worden aangeschaft. Zo vaak ging ik toch niet meer naar het deurp. Ik schrok me wezenloos, want het werd een dik roze touw. En niet een beutje roze, knalroze. Betekent dat ik met een roze strik om in de auto wordt gezet en de village bezoek. U kunt zich veurstellen wat dit inhoudt voor mijn reputatie als ladykiller. Ik weurd uitgelachen. Ik krijg Gordon te heuren als ik zwiep met mijn kuif. Het is verschrikkelijk. Dit alles vertel ik omdat ik van het werkelijke onderwerp af wil wijken; morgen weurd ik geeupereerd aan het gebit. Ontsteking, en een fikse, als zeg ik het zelf. De boerin bijna wenen, die is erug gevoelig momenteel. Ach, ik treuste haar door mijn stinkende tong eens flink euver haar wang te wassen. Toen kwam het allemaal weer goed. Meurgen even een lange slaap doen, en dan is het zeuver. Ik ga erveur en verwacht een VIP behandeling als ik wederom naar de boerenhoeve keer. Toedels! Uw Viktor met een V woensdag 6 juni Het is zeuver. Morgenochtend lig ik bij de tandarts der edele dieren onder het mes. Ik heb de afgeleupen weken heul wat om mijn euren gekregen. Je zou denken dat die boerin liever voor mij is omdat ze niet met die dekselse reud witte kater kan kroelen, maar nee heur, het lijkt wel alsof ze haar gemis juist botviert op de trouwe viervoeter die ik ben. Ik kreug allerlei botjes toegeweurpen, maar het schuim stond mij ervan op de bek! Het waren botten met ingebouwde tandpasta. Als ik die op had, mocht ik euven bij haar op schoot, maar al snel was het weer: Ga maar even weg Viktor, je stinkt. Ik ben zeeer gekwetst. Toch gloort er heup aan de heurizon. Morgen ga ik naar de tandarts. En als ik daarna nog kan spreuken, spreuk ik u murgen. Toedels, uw Viktor met een V zondag 27 mei Alle keutels op een stokje. Ben ik net hersteld van de shock over die bank (akkoord, 3 maanden is wel wat euverdreven, maar ik ben ook geen jonge pup meer) krijg ik te heuren dat mijn kies ontsteuken is. Nou moet u weten dat ik vroeger werd gespijzigd en gelaafd met de heurlijkste maaltijden. Van die harde brokken en om de dag een zachte melange van heerlijke zachte brokken vlees. Dat ging best. Nu ik hier weun krijg ik op gezette tijden alles wat de pot schaft. Ik vind het heurlijk, want die boerin kan best goed koken. Maar ja, mijn gebit vindt het minder geslaagd. Het is zelfs zover dat ik al een poosje alleen vloeibare middelen tot mij kon nemen. Komt daarbij nog eens een boerinnetje die het geinig vindt mij allerlei overgebleven etensresten te voeden, ben ik weer gaan schooien als een vagebond. Met als gevolg dat het kwijl mij uit den snufferd loopt als ik de kookkunsten van boerin alleen al ruik. Met andere weurden: Ik ben verschrikkelijk geweurden. Niet meer te houden. Drentel en snuffel rondom de stoof. En nu? Heb ik dus een ontsteuken kies en moet ik in de bijkeuken wachten tot het eten op is. Niks zacht kussentje in de kamer, weg bank, weg privileges. Het wordt tijd dat ik weer eens wat opsteuk bij amies in het deurp. Eens bellen met Bruno van onze oude buren. Of hij tijdelijk een plek voor mij heeft... Toedels! Viktor met een V zaterdag 24 februari Ik geef het op.... Is mijn heurlijke bank gewoon weggegeven. Die boerin denkt niet meer aan mij, alleen nog aan zichzelf. Ik sliep altijd zo fantastisch op een prachtige zwarte bank met gouden knopen in de rug. Een zacht ruggensteuntje, een paar kussens waar ik in weg kon zinken...En dan die overheurlijke lucht die in die kussens was getrokken omdat ik vooral als ik smerig en nat was op die bank ging opdreugen...Het was helemaal mijn eigen stekje. Mijn toevluchtsoord. Dat was al zo toen ik nog in onze riante twee onder 1 kapper weunde in het durp. Dat was al zo toen ik als pup nog weunde in een huurhuis, maar afijn, wel een ruime plek heur, en vooral erg burgerlijk en netjes. Those weure the days, zeggen we dan als jongens under elkaar. Maar ja, die tijd is vervleugen. En met het meenemen van mijn zwarte bank, dat icoon van vervleugen tijden, het ornament uit mijn verleden, is mijn toekumst nu veur altijd vastgeklonken aan de boerderij. Moment....ik heur de boerin bellen met de meubelman. Miljaar! De bank komt terug! Maar dan met andere stof! Och, och, mijn hart kan het niet verdragen. Excuseer, ik ga enkele vreugdetranen plengen. Ik meld mij als mijn eigen troon weer terug is. Ik zal niet meer verongelijkt op de grond op mijn zieligst de boerin aanstaren. Ze heeft zich weer geliefd gemaakt. Mijn bank komt terug. Het leven is zo slecht nog niet. vrijdag 26 januari Het weurt steeds zotter.... Had ik het eindelijk veur mekaar dat die katten buiten bleven (ik heb wat leupen schudden met mijn vacht en daardeur dacht boerin dat de katten vleuien naar binnen meenamen) krijgt die roodharige dakduvel een zere poot. En niet een beutje...vreuselijk. U weet, ik ben teerhartig als het gaat om wonden en andere aanverwante artikelen. Nou, die kattenheer was gewond. Een reude kater met een ontzettend opgezwollen achterbeen. Vreuselijk. Ik had echt met het dier te doen. Alhoewel...toen de dierenarts besleut dat Tim (zo heet die labbenkak met zijn halfgare bontjas) in huis moest revalideren, overviel mij een lichte paniek. We hadden die griet al eens binnen, die Miep, nu de heerser van het spul. Ik zette mijn haren een beutje overeind om toch wat greuter over te komen, toen Tim voor het eerst de ziekenbarak kwam binnenwandelen. Neus omheug, echt zo pesterig. Ik lag op mijn kussen, met mijn eigen bot, met mijn eigen verontwaardigde houding. Beetje grommen, maar ach, u weet toch dat blaffende honden niet ? enzoveurts? Nou ehm..die boerin heurde mij dreigen en raad eens wat? Ik kon de komende uren deurbrengen in de bijkeuken. Met een onwelriekende zelfingerichte toilet voor die kat onder mijn neus ben ik woedend mijn bot daar maar gaan verorberen. Kan iemand het meldpunt discriminatie bellen? Of zorgen dat ik ook een dikke peut krijg? Dan zal ik misschien de aandacht ontvangen die ik zo werkelijk verdien. Mpfm.... Uw Viktor met een V zaterdag 13 januari Vanmeurgen was ik o zo blij! Het boerinnetje had het traphekje eupen laten staan, zodat ik op mijn slofjes naar beuven kon klepperen. En u weet dat niet, maar ik weet dat al zolang ik in deze hut bivakkeer, beuven is een heel fijn bed met zachte kussens, heerlijke lakens en het warme lijf van die bazin van mij. En als ik de kans krijg, zoals een ridder betaamt, dan bestorm ik de vesting. Dus vanmeurgen, zo rond een uur of zeuven (maar het kan eerder geweest zijn, gezien het humeur van de boerin) trok ik ten strijde en roste in vol ornaat over dat heurlijke bed. Rennen, hollen, vliegen, kroelen, draaien, mijn losgewrikte haren van de vacht achterlatend op het kussen, het bed, de lakens. Haha, en het ging zo snel dat de boerin niks kon doen. Ik had een moment van euforie, ik was eindelijk weer op de plek waar ik zo vaak had gelegen toen we nog op stand weunden in het durp. U begrijpt dat ik ontzettend misbruik heb gemaakt van de situatie, dat ik net zo lang ben blijven liggen als kon. De bazin werd mij pas zat toen ik probeerde haar gezicht te wassen, meerdere malen en nou ja, mijn giegel is ook niet meer zo fris als toen ik nog half jaarlijks een beurtje kreeg bij de mondhygeniëst. Afijn, ik ben voor dit weekend weer in goeden doen. Ik ben een gelukkig dier. Al woont hij dan beneden stand. Toedels, Uw Viktor zaterdag 6 januari Jawel, jawel...ik heb een geud veurnemen. Ik ga meedeun met die beestenbende alhier. Ik ga mij gigantisch laten gaan. Ik laat mijn smeuking smerig weurden. Ik laat mijn haren vervilten. Ik laat mijn peuten verkleien en weet je wat? Ik ga lekker in de modder en poep liggen rollen als ik daar zin in heb. Het heeft geen enkele zin om mij nog langer tegen het leuven op deze farm te verzetten. Aan alle kanten word ik ingehaald deur de feiten. Ik ben van een heer van stand gedegradeerd naar een heer van het volk. Pleps, net als mijn bazin en die boer van d'r. Ik dacht ineens met Oud en Nieuw (toen die domme koeienbeesten liepen te jeudelen vanwege laagvliegende vuurpijlen en ik binnen alle euliebollen van de tafel veroverde) het is genoeg! Ik kan als heer van stand mijzelf maar beter bij de situatie neerleggen en mij steurten in het feestgewoel. Dus ik ben net zo blij met een rauwe aerdappel die ik vind op het erf, een half afgekloven appel die die kleine dame heeft laten vallen, een lekker smerig smeerseltje dat ik vind rondom de hokken van de koeien dan dat ik elke dag zit te heupen op die ver-ru-kke-lij-ke hapjes uit een blikje. Daar pijnig ik alleen mijzelve mee. Nu ik me erbij neer heb gelegd, weurd mijn leuven makkelijker. Aaacchh...soms ik nog wenen om mijn verleden. Maar deze heer van stand kijkt naar den toekomst. En die is rooskleuriger als je je aanpast aan de leefomstandigheden van degene met wie je dat leuven door moet brengen. Word ik nog filoseufisch op mijn oude dag. Als u mij niet kwalijk neemt...ik moet euven tegen een busje aan urineren dat zich heeft verschanst op ons erf. In het zicht doe ik dat, want dat past euk bij mijn nieuwe ik. Wildplassen is cool. Dat u het weet. Toedels! Uw Viktor met een V donderdag 15 december Ahum, ik kijk u niet aan op de feuteu. Ik ben verknipt. Ik praat niet over mijn brein, over mijn bontje. Ik dacht dat ik niet naar de coiffeur hoefde als het december was, maar ja, aangezien het in dit resort nog niet kouder is geworden dan tien graden, was ik afgelopen week weer de pisang. De u bekende pispaal. Ik lag in een soort ying-yang, zen, boeddha meditatiehouding mijn pijnbank te ondergaan, probeerde niet te luisteren naar het geluid van die vreselijke heggenschaar (die de baas dan tondeuse noemt...tondeuse, mijn hoela, het lijkt wel een kaasschaaf) Totdat ik werd gestoord in mijn staat van afwezigheid door een kriebelende haar in mijn neus...dat fetuut van een kat. Die kwam mij even vertroetelen, die sukkel. Excuse les mots, maar ik ben helemaal door het dolle en let niet meer op mijn vocabulaire. Ik ben verminkt. Het enige dat mij nog onderscheidde van het plebs hier op de farm was mijn mooie, prachtige, zwarte bontje. En nu? Door die actie van het kattenbeest schoot de koeienschaar uit en jawel...mijn hele, hele vacht naar zijn sodemijter! Ik heb een wond van hier tot Tokio. Ik heb de klacht bij de boerin neergelegd en ik mag voor haar heupen dat ze een goede advocaat heeft voor die labbekakken van katten. Ik klaag ze allemaal aan, ook al is er maar 1 schuldige. Ik moet opkomen voor de rechten van ons seurt. Dus geen enkele clementie. Sloes. Ik trek mij nu terug om mijn wonden te likken. Heurlijk, dat ik nu even lekker beus kan doen. Ik wentel mij in deze woede. maandag 4 december Hihi, had het vrouwtje een seuvenier meegenomen uit Zuid Afrika. Mooi ding heur, een soort muziekdingetje. Twee van die houten stokjes die tegen een velletje van een of ander uitheems dierseurt klepperen. Alsof je in een wildenstam terecht gekeumen bent. Ik vond het bij de beesten af, heur liever het gezellige geluid van een klavecimbel, maar goed, zij vindt het leuk dus ik maakte me er verder niet sappel om. Ze zijn afgeleupen weekend veel weggeweust, dus ik wilde wel een feestje in mijn eentje bouwen. Ik had die verhikels uit de bijkeuken een invitatie gezonden en ja heur, daar kwamen die kattenbeesten aangewandeld zodra de familie in de gezinswagon was vetrokken. Wij dansen op een commercieel radieustation. Swingen en sjansen, we hadden het echt heurlijk. Toen wilde ik mijn mannelijk zijn nog euven bewijzen en begon jolig te hengsten op dat seuvenier. Dat ding met die houten stokjes uit Zuid Afrika dus. We gingen heulemaal los! Totdat ik ineens een heurlijke geur in mijn neusgaten voelde drijven. Dat instrumentje, dat ding waar muziek uitkwam, dat prachtige exemplaar...rook naar gedroogde stengels die ik altijd op mag knagen van die bazin. Ik weut niet wat er toen met mij gebeurde. Mijn oerdriften kwamen bovendrijven en veurdat ik het wist, scheurde ik het instrument aan flardes. Heurlijk, dat hele ding weggeslobberd. Ik voelde mij een jachthond in de jungle, een leeuwentemmer op de steppe, een hond om trots op te zijn. Ik had de preui te pakken! Van het instrument is niets meer euver. Ik heb wel een beetje buikpijn gehad, maar ik had mijn heerlijke moment van euforie niet willen missen. Baasje was beetje beus, maar ja, ik had zo'n buikpijn dat ik dat stomweg heb genegeerd. Ik geef gewoon die katten de schuld. Jammer alleen dat ze mij niet kan verstaan. Toedels! Uw Viktor met een V zaterdag 18 november Het is tijd dat ik weur eens wat notuleer. Ik kan u melden dat het nat is op het erf. De oprijlaan is wat kledderig en modderig. Ik vind het een rampenplan om in deze tijd van het jaar mijzelf naar een toilet zo aan de rand van het gazon te slepen. Maar ja, een heer van stand moet wat. Dan maar met de peuten half omhoog en half hupsend richting mijn uitlaatzone. Doe ik mijn uiterste best om netjes ergens een keutel te draaien, vooral niet in het zicht van dat kleine blonde ding die er graag per ongeluk met een laarsje in wil stappen, mag ik van de boerin niet naar binnen na mijn ongemakkelijke wandeling. Omdat ik natte peuten heb. Ja heur eens. Ik kan niet alles bijhouden. Ik zou het zeer op prijs stellen als ik bij het toilet gaan een handdoek mee krijg om de onderkant van mijn slofjes droog te wapperen zodra ik de hoeve wederom wil betreden. Kan iemand dat even deurgeven aan die boerin? Ik lig namelijk in de bijkeuken, met die natte fleppers. Daar heurt ze mij niet... Toedels! uw Viktor met een V vrijdag 6 november Ik ben aangereden deur boerinnetje. Ze heeft zo'n walgelijk tractorapparaat gekregen van heur vader en nu oefent ze in het wilde weg. In dat grote huis van die vreselijke koeienbeesten, op de oprijlaan, op het gazon, in de weunkamer en ook rondom mijn lekkere loungebank. Op zich is het niet zo heul erg, maar ik moet af en toe toch van die bank af om even wat te consumeren. Het liefst een stukje kat, maar dat is mij nog niet gelukt. Ik zal u eerlijk verklappen dat ik altijd stoer blaf, maar eigenlijk bang ben als die heksen hun nagels uitsteken... Afijn, ik onderweg naar mijn couvert. Word ik halverwege geschept door die kleine boerin. En met een neudvaart, dat kan ik u echt vertellen. Ze raakte mijn linkerhiel. Wahoeha! Vreuselijk! Ik lig nu te revalideren...op mijn bank, dat wel. Tot volgende week, Toedels, uw Viktor met een V dinsdag 31 oktober Ja, en dan begint het te sturten van de reugen. Vreselijk. Mijn lange lokken zien eruit alsof ze een verkeurd watergolfje achter de rug hebben. Een verzeupen kat, dat is een beter weurd voor deze heer van stand. Maar u weet, sinds ik hier weun, heeft het echt geen nut te klagen tegen die eigenaren van mij, want het lijkt alsof ze koeienstaarten in hun euren hebben. Werkelijk, het enige dat op dit moment telt is dat het erf er een beetje lekker bijligt, vanwege allerlei bezoeken. En als dat vreemde gespuis dan uit de bus is gestapt, mag ik op keumen draven om een beetje leuk in die camera's te kijken. Lachen dat die vlegels doen als ze mij in hun lenzen ontwaren. Ja, ik weet ook heus wel dat een hond van stand compleut misstaat op een hoeve. Kan ik het helpen? Uit verontwaardiging pies ik dan even lekker teugen de banden van de bus die staat geparkeerd. Zo, wie het laatst lacht, lacht het best, nietwaar? Toedels! Uw Viktor met een V zondag 22 oktober Heura! Ze is terug! Heurlijk! Ik heb de hele dag bovenop haar geleugen, ik kon mij niet langer inhouden en mijn ''ik veul me in de steek gelaten'' gevoelens volhouden... Toen ik haar zag, werkte ik haar met al mijn kracht tegen de grond en steurtte mij beuvenop het vrouwtje. Zij weet natuurlijk niet dat ik iets ontzettends ongezonds had gegeten veurdat ik die actie ondernam waardoor ze nu onder de bacillen zit waar ze de naam niet eens van kan uitspreken. Ik zeg maar zo, ik zeg maar niets...haha. Tijdens haar verhalen over een land aan de andere kant van de wereld lag ik heerlijk te snurken aan haar voeten. Maar ik had mijn euren natuurlijk niet dicht. Ik ben een beetje van mijn a propos geraakt. Honden die daar aan hun riem worden opgetild, klappen krijgen, worden geschopt als ze in de weg lopen, als puppie soms half doormidden worden gebeten door de grotere honden...Ik lag met mijn lange euren te klapperen. En mijn vrouwtje was erg verdrietig. Ik heb haar voorzichtig een tedere lebber gegeuven. Ze mag dan weggaan zonder mij te infeurmeren, ze is wel een goed hondenbaasje. Ik moet bijkomen van alle emeuties. Ik groet u, Viktor met een V donderdag 12 oktober Ik wust het. Had ik het niet veurspeld? Ze gaat hem peren, ze wiebert, zoals die ongegeneerde tuthola's in de stal het noemen. Naar Zuid-Afrika neuta bene. Ik wil er verder geen weurd aan vuil maken, maar ik zou zeggen: Kneup mij toch in je rugzak boerin. Ik wil mee naar dit prachtige continent. Waar ik als heer van stand mijn neus in hondenvoer bereid met exotisch wild zou kunnen steken. Ik zal u node missen boerin. Want al doe ik wat bazig en knorrig sinds ik hiernaartoe ben getransporteerd...ik vind je eigenlijk een heule lieverd. Waarom denk je dat ik altijd zo hard blaf als je eraan komt zeulen in de bolide? Juist, omdat ik je node heb gemist. Zal vast oefenen met blaffen voor als je terug keumt. Einde van deuze brief, u heeft allemaal weer genoeg prive informatie verkregen. En ik zou het zeer apprecieren als u deze informatie niet verder verspreidt. Toedels Uw Viktor met een V woensdag 11 oktober Afijn, ze wilt er nog niet over spreken, maar ik heb zo'n vermoeden dat de bazin een tijdje weggaat. Hoe ik dat weut? Ze stopt mij dezer dagen weer vol met lekkere beutjes, hapjes, extra stukjes vlees, ehmm...overgebleven sandwich met vlokken die de kleine freule vergeet op te eten. Ik weet het dus niet heulemaal zeker, maar ik voel aan mijn water dat er iets staat te gebeuren. Ben benieuwd wanneer de vrouw des huizes uit den school klapt. Ik wil nu graag even verder met mijn dineee, neemt u mij veural niet kwalijk. U heurt vanzelf weer van deze voorheen heer van stand, es zien of ik gelijk heb! Uw Viktor met een V zondag 8 oktober Afijn, ben ik een week terug op den hoeve, krijg ik halverwege mijn reïntregratietraject (ja echt heur, ik moet er weer helemaal inkeumen na mijn sabbatical op het eiland) weer een klap te verwerken. De verhoudingen in de veestapel waren tot nu toe beheurlijk duidelijk. Die koebeesten in de stal, de pony's in de wei en dat kattengespuis in de bijkeuken. Dat die bijkeuken net zo warm en mooi is als de kamer waarin ik resideer, nou ja, laten we daar maar niet wakker van liggen. Ik ben allang blij dat die katten niet in huis komen. Tenminste, dat hadden we zo afgespreuken, die bazin van mij en ik. Dacht ik. Een van die kleine dingen moest dinsdag naar de veedocteur. Om te zorgen dat ze geen nageslacht kan krijgen, zeg maar. Ik bedoel, ze is ge-eupereerd. Is best sneu, ik voel mee met het dier. Maar dat ze dan vervolgens als de koningin van Sheba mag revalideren in mijn huis, in mijn opkamer en op mijn bank?!? Dat waren wij niet overeen gekeumen. Nu ligt dat harige beest te snorren onder mijn neus. En ze eet mijn brokken en lebbert aan mijn waterbak. Ik moet mij inhouden...tenminste, zo acteer ik. zaterdag 30 september Het was heurlijk aan de kust. Man, wat heb ik genoten! Ik zag eindelijk weer wat seurtgenoten voorbij sjezen langs de waterkant. Ik kon snuffelen aan die seurtgenoten zonder direct een poffer voor mijn bakkes te krijgen. (dat doen die vreselijke kattenbeesten namelijk wel, die hebben geen smaak) Ik heb mijn logge lijfje, want een beetje gebrek aan lichaamsbeweging maakt een cocker vadsig, ik geef het toe, lekker door het zand gerold. Scrubben is ook in de hondenwereld een fenomeen. De dode huidcellen (en die doordringende stallucht die zich in mijn poriën heeft gedrongen) werden meegespoeld de zee in. Ach, heerlijk. Maar wat gebeurde er na 1 dag. Ziet die boer een koppel koeien lopen, auto stil, wij eruit. Sorry heur, ben ik een keer verlost van dat grove volk, word ik er op mijn vakantie alsnog mee geconfronteerd! Ik bleef er bijna in. Nu ben ik alweer een paar dagen op de hoeve. Mijn eugen zijn wat ontstoken deur het zoute water. Dat heeft 1 veurdeel: Ik zie die kattenbeesten even niet. Toedels, uw Viktor met een V. vrijdag 22 september U heeft het ongetwijfeld gelezen...Ik ga mee op vakantie. Dat is dus veur het eerst in jaren dat ik het erf van ons buitenhuis ga verlaten. Ik heb mijn gezicht al tijden niet meer laten zien op de hondencursus, want ik ben enigszins verwilderd. Ik maak hier geen grappen en grollen over, ik was altijd een keurige heer met een opzienbarend kapsel. De dames draaiden zich regelmatig om als ze mijn ontzettende kuif voorbij zagen keumen. Toen ik naar dit oord werd vervoerd, besleut die baas van mij om zelf voor mijn kapsel te zorgen. Ik bedoel maar, een trimmer was meneer te duur. Hij kwam op een dag naar mij toe met een greut apparaat in zijn handen. Het bleek een koeienscheerapparaat te zijn. Ik moet zeggen dat de behandeling pijnloos verliep en het ging lekker up tempo (bij de kapsalon moest ik toch vaak even deurbijten vanwege de tijdsduur) maar het resultaat was werkelijk om te grienen. Zoals u weet wonen er drie monsters van katten in de buitenverblijven, zelfs die hebben het lef mij uit te lachen. Ik hoop dat ze in dat vakantieresort geen katten hebben. Anders neem ik mijn honkbalpet wel mee. Om het hoongelach voor te zijn. Afijn, een hond kan niet alles hebben. Verdeurie! Ik ga uit! Ik ga naar een luxe vakantieoord! U heurt mij niet klagen! Tot binnenkort, toedels uw Viktor met een V zondag 17 september Nou, en toen woonde ik dus eensklaps op die farm. Het was wennen, zeg, niet te geleuven! Ik ging van een beschaafd park naar een weiland. En van een kussen met franje naar een oude handdoek. Kon die feeks met wilde haren makkelijker wassen, was haar lousy excuus. Ik heb uit protest drie dagen in een hoekje voor mij uit liggen turen. Ik hoopte dat ze zich ontzettend zorgen over mij ging maken, maar helaas. Iedereen was te druk met die ordinaire beesten in de stal. Schreeuwen zeg, ongeleuflijk. Nooit wachten op de beurt voordat ze beginnen te praten, gewoon die klep eupen trekken als ze daar zin in hebben. Ik heb eurdopjes besteld op internet. Want, het is bijna niet veur te stellen, maar waar: Ook hier in die polder is ADSL. Het verhaal wordt steeds mooier. Ik heb een buitenverblijf met ADSL. Dat kan ik op de hondencursus veur gevorderden best verkeupen. Afijn, ik vertel u volgende week meer. Als ik tenminste tegen die tijd niet vertrapt ben door 1 van die lompe fetuten uit de bijgebouwen. Dat noemen ze hier een stal. Het zal wel. Toedels. Uw Viktor met een V. |
||||||||||||||||